Promocja książki Ryszarda Adamczyka „Izbicy dni powszednie. Wojna i okupacja. Pamiętnik pisany po latach”.

piątek, 7/03/2008

W dniu 7 marca 2008 r. Biblioteka zorganizowała spotkanie autorskie i promocję książki Ryszarda Adamczyka „Izbicy dni powszednie. Wojna i okupacja. Pamiętnik pisany po latach”. Książka została wyróżniona w organizowanym przez Instytut Pamięci Narodowej konkursie „Prawda i Pamięć”. Na spotkaniu obecny był wydawca książki pan Norbert Wojciechowski, właściciel Wydawnictwa Norbertinum.

Autor wspomnień, pan Ryszard Adamczyk urodził się 11 lutego 1930 r. w Izbicy. Lata jego najwcześniejszej młodości przypadły na okres okupacji. W książce opisuje obserwowany z perspektywy dwunastolatka cały ówczesny świat – wszystko co słyszał i czym się interesował. Oddaje historię niszczącej codzienności okupacji i tego, co podtrzymywało egzystencję w trudnych czasach. Jest to weryfikacja istniejących wspomnień o mieście Izbicy i zapis własnych przeżyć wojennych. Autor posiada lekki i pełen oddechu język, dbający o równoważenie ponurej rzeczywistości wojennej weselszymi, a nawet humorystycznymi sytuacjami. Narrator występuje jako indywidualny świadek wszystkiego, co mieszkańcy opisywanych terenów przeżyli – wydarzeń, w których sam uczestniczył, notuje też relacje zdarzeń. Wiele z nich pamięta bardzo szczegółowo, inne zaś przedstawia z perspektywy świadomego mieszkańca okolic działania partyzantki, później leśnika. Przeżycia prywatne i publiczne wzbogacone dokumentami, relacje międzykulturowe, edukacja, kronika migracji i ekonomii wojennej, stosunek do bliźnich i religii oraz próba charakterów – to panorama wszystkich dziedzin życia, która może stać się źródłem dla historyków kultury czy antropologów.

Wspomnienia zawierają wiele cennego materiału o codziennym życiu tzw. „szarego człowieka”, mieszkańca prowincjonalnego miasteczka Generalnego Gubernatorstwa. Napisane żywo i barwnie, mogą zainteresować wielu badaczy ( nie tylko regionalnych) ze względu na swą historyczna wartość i z pewnością dostarczyć wiele materiału do przemyśleń porównawczych. Autor daje w nich świadectwo prawdzie, która choć obciążona pewna dozą subiektywizmu, nie zatraca waloru prawdy dokumentalnej.

Sam autor we wstępie książki pisze : „W ciągu ostatnich lat powstały różne opisy XX-wiecznych dziejów Izbicy i Tarnogóry. Prace te, według mnie, często są wytworem wybujałej fantazji. Mimo braku wprawy, przed kilkoma laty zacząłem spisywać własne wspomnienia z dzieciństwa i wczesnej młodości, z lat wojny i okupacji spędzonych właśnie na tamtych terenach. Wiele spraw osobistych czy rodzinnych stało się z biegiem czasu częścią ogólnej historii terenów przeze mnie opisywanych. Pragnę pokazać obiektywny obraz mojej rodzinnej miejscowości, zachowany w mojej pamięci, opisać czas, który przeżyłem i dobrze pamiętam. Nie zamierzam fantazjować i fałszywie przedstawiać faktów, bowiem tylko prawda ma wartość i z niej mogą wyniknąć wskazówki dla przyszłych pokoleń. Z pewnością nie wszystkie fakty zapamiętałem, o wielu po prostu nie wiedziałem ; zdaję sobie sprawę z tego, że moje zapiski są niekompletne. Niech te wspomnienia poruszą jednak pamięć innych i skłonią do sprostowań i uzupełnień – aby ważne dzieje tych terenów zostały wreszcie opisane”.