Dnia 13 czerwca 2014 r. Biblioteka Powiatowa w Krasnymstawie po raz jedenasty podsumowa\u0142a powiatowy konkurs literacko – plastycznego \u201eLegendy Ziemi Krasnostawskiej\u201d. Komisja konkursowa : Joanna Kaw\u0119cka –\u00a0 nauczyciel plastyki MDK Krasnystaw, Eliza Nesteruk \u2013 emerytowany nauczyciel j\u0119zyka polskiego, Dorota Korkosz \u2013 starszy kustosz PBP w Krasnymstawie oceni\u0142a 154 prac uczni\u00f3w klas IV nades\u0142anych z 16 szk\u00f3\u0142 podstawowych powiatu krasnostawskiego \u00a0(zg\u0142oszono 113 prac plastycznych i 41 prac literackich).<\/p>\n
Zgodnie z regulaminem prace oceniono w dw\u00f3ch kategoriach :\u00a0 plastycznej i literackiej. \u00a0W kategorii literackiej \u2013\u00a0 uczestnicy konkursu mieli za zadanie napisanie w\u0142asnej legendy. Jury przyzna\u0142o pi\u0119\u0107\u00a0 nagr\u00f3d, kt\u00f3re otrzymali :<\/p>\n
I miejsce<\/strong> : <\/strong>Micha\u0142 Manachiewicz <\/strong>za prac\u0119 : <\/em>\u201eLegenda <\/strong>o Szczekarzewie, zakl\u0119tym jeziorze, czerwonych makach i dzielnym Zawiszy<\/strong>\u201d. <\/strong> Szko\u0142a Podstawowa nr 4 w Krasnymstawie, opiekun : Agnieszka Rybczy\u0144ska \u2013Manachiewicz, <\/em><\/p>\n II miejsce : Weronika Kaczor<\/strong> <\/em>za prac\u0119 : \u201eLegenda <\/strong>o<\/strong> skarbie Ko\u015bciuszki<\/strong>\u201d.<\/strong> Szko\u0142a Podstawowa w Surhowie, <\/strong>opiekun <\/strong>: Justyna R\u0119kas,<\/strong><\/p>\n III miejsce : Paulina Banasiak<\/strong> za prac\u0119 : \u201eLegenda o Borowie\u201d.<\/strong> Szko\u0142a Podstawowa w Gorzkowie, opiekun : Ewa Nied\u017awied\u017a,<\/p>\n IV miejsce :<\/strong> Mateusz Kowalski<\/strong> za prac\u0119 : \u201eTajemnica Krasnegostawu<\/strong>\u201d. Szko\u0142a Podstawowa nr 1 w Krasnymstawie,\u00a0 opiekun : Barbara Grzegorzewska,<\/p>\n V miejsce<\/strong> : Ilona Surowiecka<\/strong> za prac\u0119 : \u201eLegenda Ch\u0142aniowie\u201d. <\/strong>Szko\u0142a Podstawowa w Cha\u0142aniowie, opiekun : Marta Magier.<\/p>\n Przyznano \u00a0sze\u015b\u0107 wyr\u00f3\u017cnie\u0144, kt\u00f3re otrzymali :<\/p>\n \n Do publikacji zakwalifikowano sze\u015b\u0107 legend :<\/p>\n <\/strong><\/p>\n \u00a8\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Laura Olech : \u201eLegenda o B\u0142a\u017ceju Praczu\u201d. Szko\u0142a Podstawowa nr 4 w Krasnymstawie,<\/p>\n \u00a8\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Rafa\u0142 Lis : \u201eGorzka legenda, czyli sk\u0105d wzi\u0119\u0142a si\u0119 nazwa naszej wioski\u201d, Szko\u0142a Podstawowa w Gorzkowie,<\/p>\n \u00a8\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Oliwia Str\u0119fner : \u201eNiewiarygodna historia\u201d, Szko\u0142a Podstawowa nr 1 w Krasnymstawie,<\/p>\n \u00a8\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Mateusz Wentczuk : \u201eUlica Stokowa\u201d, Szko\u0142a Podstawowa nr 5 w Krasnymstawie,<\/p>\n \u00a8\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Zosia Janowska : \u201eLegenda o Krasnymstawie\u201d, Szko\u0142a Podstawowa nr 4 w Krasnymstawie,<\/p>\n \u00a8\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Oliwia Panas : \u201eLegenda Krupego\u201d, Szko\u0142a Podstawowa w Krupem.<\/p>\n \n W kategorii plastycznej zadanie konkursowe polega\u0142o na zilustrowaniu dowoln\u0105 technik\u0105 plastyczn\u0105 wybranej legendy dotycz\u0105cej powiatu krasnostawskiego .<\/p>\n Dwie pierwsze nagrody otrzyma\u0142y :<\/strong><\/p>\n Laura Olech<\/strong> za prac\u0119 \u201e<\/strong>Zatopione miasto\u201d, <\/strong>Szko\u0142a Podstawowa nr 4 w Krasnymstawie, opiekun : Agnieszka Rybczy\u0144ska-Manachiewicz,<\/p>\n Oliwia Str\u0119fner<\/strong> za prac\u0119 \u201e<\/strong>Legenda o Krasnymstawie\u201d, <\/strong>Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 nr 1 w Krasnymstawie, opiekun : Dorota Korkosz-\u0106wir<\/p>\n Dwie drugie nagrody otrzymali :<\/strong><\/p>\n Maciej Szadura<\/strong> za prac\u0119 \u201e<\/strong>O zatopionym ko\u015bciele\u201d, <\/strong>Szko\u0142a Podstawowa w \u0141opienniku Dolnym, opiekun : Ma\u0142gorzata Staszak,<\/p>\n Zuzanna W\u00f3jcik<\/strong> za prac\u0119 \u201e<\/strong>Z\u0142odziej kr\u00f3lewskiej korony\u201d, <\/strong>Szko\u0142a Podstawowa w Fajs\u0142awicach, opiekun : Jolanta Szyma\u0144ska-Wac\u0142awik,<\/p>\n Dwie trzecie nagrody otrzymali :<\/strong><\/p>\n Damian Mr\u00f3z<\/strong> za prac\u0119 \u201e<\/strong>O zatopionym ko\u015bciele\u201d, <\/strong>Szko\u0142a Podstawowa nr 4 w Krasnymstawie, opiekun : Agnieszka Rybczy\u0144ska-Manachiewicz,<\/p>\n Igor Wrzeszcz<\/strong> za prac\u0119 \u201e<\/strong>O zatopionym ko\u015bciele\u201d, <\/strong>Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 nr 5 w Krasnymstawie, opiekun : Teresa Miszczak.<\/p>\n Przyznano 11 wyr\u00f3\u017cnie\u0144, kt\u00f3re\u00a0 otrzymali : <\/strong><\/p>\n 10.\u00a0 Ma\u0142gorzata Terlecka<\/strong> za prac\u0119 pt. \u201e <\/strong>Legenda o <\/strong>Krasnymstawie\u201d, <\/strong>Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 nr 1 w Krasnymstawie, opiekun Dorota Korkosz-\u0106wir,<\/p>\n 11.\u00a0 Mateusz Wentczuk<\/strong> za prac\u0119 pt. \u201e<\/strong>Legenda o Krasnymstawie\u201d<\/strong>, <\/strong>Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 nr 5 w Krasnymstawie,\u00a0 opiekun : Teresa Miszczak.<\/p>\n Na wystaw\u0119 zakwalifikowano 27 prac plastycznych.<\/p>\n Nagrodzone i wyr\u00f3\u017cnione dzieci otrzyma\u0142y dyplomy oraz nagrody ksi\u0105\u017ckowe ufundowane przez powiat krasnostawski. Nagrody wr\u0119cza\u0142 starosta krasnostawski Janusz Szpak.<\/p>\n Zapraszamy do przeczytania nagrodzonych i wyr\u00f3\u017cnionych legend.<\/p>\n \n \n Nagrody <\/strong><\/p>\n 1. Micha\u0142 Manachiewicz : Legenda o Szczekarzewie, zakl\u0119tym jeziorze, czerwonych makach i dzielnym Zawiszy.<\/em> Szko\u0142a Podstawowa nr 4 w Krasnymstawie,<\/p>\n 2. Weronika Kaczor : Legenda o skarbie Ko\u015bciuszki.<\/em> Szko\u0142a Podstawowa w Surhowie,<\/p>\n 3. Paulina Banasiak\u00a0 : Legenda o Borowie.<\/em> Szko\u0142a Podstawowa w Gorzkowie,<\/p>\n 4. Mateusz Kowalski : Tajemnica Krasnegostawu.<\/em> Szko\u0142a Podstawowa nr 1 w Krasnymstawie,<\/p>\n 5. Ilona Surowiecka : Legenda o Ch\u0142aniowie. <\/em>Szko\u0142a Podstawowa w Ch\u0142aniowie.<\/p>\n \n Wyr\u00f3\u017cnienia <\/strong><\/p>\n 1. Igor Wrzeszcz : Nawiedzone Wzg\u00f3rze<\/em>. Szko\u0142a Podstawowa nr 5 w Krasnymstawie,<\/p>\n 2. Marta Marczewska : Legenda o ko\u015bciele \u015bw. Franciszka Ksawerego w Krasnymstawie<\/em>. Szko\u0142a Podstawowa nr 5 w Krasnymstawie,<\/p>\n 3. Micha\u0142 \u0141ukaszuk : Legenda o Wi\u015bniowie.<\/em> Szko\u0142a Podstawowa w Gorzkowie,<\/p>\n 4. Agnieszka Miros\u0142aw : Legenda o powstaniu \u017b\u00f3\u0142kiewki.<\/em> Szko\u0142a Podstawowa w \u017b\u00f3\u0142kiewce,<\/p>\n 5. Oliwia Korchut : Legenda o siostrach bli\u017aniaczkach, kt\u00f3re odkry\u0142y pi\u0119kn\u0105 Siennic\u0119.<\/em> Szko\u0142a Podstawowa w Siennicy Nadolnej,<\/p>\n 6. Maja Kowalczyk : Legenda o bia\u0142ym jednoro\u017ccu.<\/em> Szko\u0142a Podstawowa w Siennicy R\u00f3\u017canej.<\/p>\n \n Prace zauwa\u017cone <\/strong><\/p>\n – Laura Olech : Legenda o B\u0142a\u017ceju Praczu<\/em>. Szko\u0142a Podstawowa nr 4 w Krasnymstawie,<\/p>\n – Rafa\u0142 Lis : Gorzka legenda, czyli sk\u0105d wzi\u0119\u0142a si\u0119 nazwa naszej wioski<\/em>. Szko\u0142a Podstawowa w Gorzkowie,<\/p>\n – Oliwia Str\u0119fner : Niewiarygodna historia<\/em>. Szko\u0142a Podstawowa nr 1 w Krasnymstawie,<\/p>\n – Mateusz Wentczuk : Ulica Stokowa. <\/em>Szko\u0142a Podstawowa nr 5 w Krasnymstawie,<\/p>\n – Zosia Janowska : Legenda o Krasnymstawie.<\/em> Szko\u0142a Podstawowa nr 4 w Krasnymstawie,<\/p>\n – Oliwia Panas : Legenda Krupego.<\/em> Szko\u0142a Podstawowa w Krupem.<\/p>\n \n \n \n \n \n \n I nagroda <\/strong><\/p>\n Micha\u0142 Manachiewicz <\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa nr 4 w Krasnymstawie<\/p>\n Legenda o Szczekarzewie, zakl\u0119tym jeziorze, czerwonych makach i dzielnym Zawiszy<\/strong><\/p>\n Dawno, dawno temu nad brzegiem przepi\u0119knego i zasobnego w ryby jeziora wznosi\u0142 si\u0119 pot\u0119\u017cny gr\u00f3d Szczekarzew. Mieszka\u0144cy \u017cyli spokojnie, zajmuj\u0105c si\u0119 handlem i rzemios\u0142em. S\u0142yn\u0119li z go\u015bcinno\u015bci, pracowito\u015bci oraz bogactwa. Cz\u0119sto miasto by\u0142o odwiedzane przez kupc\u00f3w z najdalszych zak\u0105tk\u00f3w Europy, kt\u00f3rzy przyje\u017cd\u017cali na jarmarki, aby sprzeda\u0107 swoje towary oraz kupi\u0107 u miejscowych rzemie\u015blnik\u00f3w ich wspania\u0142e wyroby. S\u0142awa grodu ros\u0142a, gdy\u017c cudzoziemcy wyolbrzymiali w opowie\u015bciach bogactwa mieszczan. Wzbudza\u0142o to zazdro\u015b\u0107 u s\u0105siad\u00f3w, kt\u00f3rym powodzi\u0142o si\u0119 gorzej i kt\u00f3rzy nie cieszyli si\u0119 takim szacunkiem, jak mieszka\u0144cy Szczekarzewa.<\/p>\n Pewnej nocy pod miasto podkradli si\u0119 Rusini, licz\u0105c na bogate \u0142upy wojenne, niewolnik\u00f3w lub okup od mieszka\u0144c\u00f3w. Mimo zaskoczenia mieszczanie dzielnie bronili swojego grodu, ale nie mieli \u017cadnych szans w walce z dobrze uzbrojonymi i wy\u0107wiczonymi wojskami ruskimi. Kiedy obro\u0144cy zdali sobie spraw\u0119, \u017ce nie uda im si\u0119 pokona\u0107 wrog\u00f3w, zacz\u0119li martwi\u0107 si\u0119 o los matek, \u017con i dzieci. Modlili si\u0119 do Boga, prosz\u0105c o cudowne ocalenie. Gdy ju\u017c prawie wszyscy stracili nadziej\u0119, nagle nad jeziorem pojawi\u0142a si\u0119 dziwna mg\u0142a. Mia\u0142a ona kolor czerwony i szybko zbli\u017ca\u0142a si\u0119 do miasta. By\u0142a tak g\u0119sta, \u017ce Rusini musieli zaprzesta\u0107 atak\u00f3w, gdy\u017c nic nie widzieli. Mg\u0142a szczelnie otoczy\u0142a miasto. Zrobi\u0142o si\u0119 cicho. Gdy pierwsze promienie s\u0142o\u0144ca o\u015bwietli\u0142y gr\u00f3d, okaza\u0142o si\u0119, \u017ce nie ma w nim mieszka\u0144c\u00f3w. W jaki\u015b cudowny spos\u00f3b znikn\u0119li. Tylko na brzegach jeziora pojawi\u0142y si\u0119 maki, kt\u00f3re odbija\u0142y si\u0119 w wodzie, nadaj\u0105c jej czerwony kolor . Wrogowie wtargn\u0119li do miasta, zabrali cenne \u0142upy i spalili gr\u00f3d, tak, \u017ce \u015blad po nim nie zosta\u0142.<\/p>\n Mija\u0142y lata, wieki i wszyscy ju\u017c prawie zapomnieli o Szczekarzewie i jego mieszka\u0144cach. Poniewa\u017c nikt nie potrafi\u0142 wyja\u015bni\u0107, co wydarzy\u0142o si\u0119 w grodzie, powsta\u0142o bardzo du\u017co fantastycznych opowie\u015bci o losach zaginionych mieszczan. Ch\u0142opi z okolicznych wsi omijali tajemnicze jezioro, kt\u00f3rego woda przypomina\u0142a krew i ko\u0142o kt\u00f3rego noc\u0105 s\u0142ycha\u0107 by\u0142o tajemnicze szepty.<\/p>\n Przeje\u017cd\u017ca\u0142 te\u017c tamt\u0119dy rycerz Zawisza, kt\u00f3ry wraca\u0142 z Rusi. Wi\u00f3z\u0142 on bardzo wa\u017cny list od ksi\u0119\u017cniczki Zofii do kr\u00f3la W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y. Poniewa\u017c mu si\u0119 spieszy\u0142o do Krakowa, postanowi\u0142 podr\u00f3\u017cowa\u0107 tak\u017ce noc\u0105. Zatrzyma\u0142 si\u0119 tylko na chwil\u0119 przy jeziorze, aby napoi\u0107 konia i si\u0119 posili\u0107. Gdy us\u0142ysza\u0142 podejrzany ha\u0142as, ukry\u0142 si\u0119 i czeka\u0142, co si\u0119 b\u0119dzie dzia\u0142o. Nad wod\u0105 pojawi\u0142a si\u0119 czerwona mg\u0142a, kt\u00f3ra wszystko zas\u0142oni\u0142a. Zza chmury wyszed\u0142 ksi\u0119\u017cyc. Nagle zerwa\u0142 si\u0119 wiatr, kt\u00f3ry rozwia\u0142 mg\u0142\u0119 i oczom rycerza ukaza\u0142 si\u0119 fantastyczny widok. Maki zacz\u0119\u0142y si\u0119 ko\u0142ysa\u0107, zrzuca\u0107 p\u0142atki na wod\u0119 i przemienia\u0107 w cienie ludzi.<\/p>\n Duchy rozmawia\u0142y ze sob\u0105. \u017bali\u0142y si\u0119 na sw\u00f3j los. M\u00f3wi\u0142y, \u017ce nie zaznaj\u0105 spokoju, dop\u00f3ki gr\u00f3d nie zostanie odbudowany i dop\u00f3ki Rusini nie pomodl\u0105 si\u0119 w ko\u015bciele za spok\u00f3j ich dusz. Gdy ksi\u0119\u017cyc schowa\u0142 si\u0119 za chmury, wszystko znikn\u0119\u0142o i zn\u00f3w tylko maki ko\u0142ysa\u0142y si\u0119 na wietrze na brzegu jeziora. Zawiszy \u017cal zrobi\u0142o si\u0119 duch\u00f3w i postanowi\u0142 wszystko opowiedzie\u0107 kr\u00f3lowi. Jagie\u0142\u0142o z uwag\u0105 wys\u0142ucha\u0142 opowie\u015bci rycerza, ale by\u0142 przekonany, \u017ce wiernemu s\u0142udze przy\u015bni\u0142o si\u0119 to, gdy\u017c d\u0142ugo podr\u00f3\u017cowa\u0142 i pewnie ze zm\u0119czenia zasn\u0105\u0142.<\/p>\n Kilka tygodni p\u00f3\u017aniej w\u0142adca wybra\u0142 si\u0119 na polowanie i dotar\u0142 wraz ze swoimi rycerzami nad tajemnicze jezioro, na kt\u00f3rego brzegach ros\u0142y maki. Przypomnia\u0142 sobie opowie\u015b\u0107 Zawiszy, a poniewa\u017c miejsce mu si\u0119 spodoba\u0142o, postanowi\u0142 tu wybudowa\u0107 gr\u00f3d. I zn\u00f3w stan\u0119\u0142o pot\u0119\u017cne miasto na wzg\u00f3rzu, kt\u00f3rego mury odbija\u0142y si\u0119 w wodzie jeziora. Tam te\u017c po raz pierwszy W\u0142adys\u0142aw Jagie\u0142\u0142o mia\u0142 si\u0119 spotka\u0107 ze swoj\u0105 narzeczon\u0105 ksi\u0119\u017cniczk\u0105 rusk\u0105 Zofi\u0105. Towarzyszy\u0142 jej rycerz Zawisza. Po drodze opowiedzia\u0142 So\u0144ce dzieje Szczekarzewa i to, co widzia\u0142 i s\u0142ysza\u0142 noc\u0105, kiedy wraca\u0142 z poselstwem z Rusi. Ksi\u0119\u017cniczce legenda bardzo si\u0119 spodoba\u0142a. Gdy tylko przekroczy\u0142a bramy grodu, poprosi\u0142a Jagie\u0142\u0142\u0119, aby udali si\u0119 do ko\u015bcio\u0142a, bo chce sp\u0142aci\u0107 d\u0142ug, jaki ma jej nar\u00f3d wobec mieszka\u0144c\u00f3w Szczekarzewa. Zacz\u0119\u0142a modli\u0107 si\u0119 w \u015bwi\u0105tyni. Nagle zerwa\u0142 si\u0119 wiatr i nad jeziorem pojawi\u0142a si\u0119 czerwona mg\u0142a. Wszyscy us\u0142yszeli tajemnicze szepty: \u201e Przebaczamy wam”. Gdy mg\u0142a opad\u0142a, ca\u0142e jezioro pokryte by\u0142o p\u0142atkami mak\u00f3w. Ksi\u0119\u017cniczka wpad\u0142a w zachwyt i wypowiedzia\u0142a s\u0142owa: \u201e Jaki to krasny staw”. Na pami\u0105tk\u0119 tego wydarzenia kr\u00f3l W\u0142adys\u0142aw Jagie\u0142\u0142o nazwa\u0142 gr\u00f3d Krasnystaw.<\/p>\n \n II nagroda<\/strong><\/p>\n Weronika Kaczor<\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa w Surhowie<\/p>\n Legenda o skarbie Ko\u015bciuszki<\/strong><\/p>\n Wje\u017cd\u017caj\u0105c do Surhowa, malowniczej wsi nad rzek\u0105 Wojs\u0142awiank\u0105 zobaczymy, wznosz\u0105cy si\u0119 na g\u00f3rce pi\u0119kny, klasycystyczny ko\u015bci\u00f3\u0142 z prowadz\u0105cymi do niego wysokimi schodami.<\/p>\n Legenda m\u00f3wi, a s\u0142ysza\u0142am j\u0105 od mojej prababci, \u017ce w ko\u015bciele tym dawno temu, kiedy by\u0142\u00a0 jeszcze drewniany, odpoczywa\u0142 i modli\u0142 si\u0119 Tadeusz Ko\u015bciuszko. Natomiast w podziemnych korytarzach, znajduj\u0105cych si\u0119 pod ko\u015bcio\u0142em\u00a0 Ko\u015bciuszko ukry\u0142 kosztowno\u015bci zdobyte po stoczonej walce z wojskiem rosyjskim. Na pami\u0105tk\u0119 pobytu\u00a0 Tadeusza Ko\u015bciuszki w Surhowie miejscowa ludno\u015b\u0107 postanowi\u0142a usypa\u0107 kopiec przy rozstaju dr\u00f3g Krasnystaw – Kra\u015bniczyn \u2014 Surh\u00f3w – \u0141ukasz\u00f3wka, sk\u0105d mogli go widzie\u0107 wszyscy przeje\u017cd\u017caj\u0105cy. Na szczycie kopca sta\u0142 krzy\u017c, kt\u00f3ry przetrwa\u0142 do dzi\u015b.<\/p>\n Pewnego dnia ko\u015bcielny odkry\u0142 tajemnicze lochy. W niedziel\u0119, id\u0105c do zakrystii przewr\u00f3ci\u0142 si\u0119, poniewa\u017c ministranci chcieli mu zrobi\u0107 kawa\u0142 i zwin\u0119li dywan le\u017c\u0105cy na pod\u0142odze. Gdy ko\u015bcielny potkn\u0105\u0142 si\u0119, oderwa\u0142\u00a0 desk\u0119, zakrywaj\u0105c\u0105 uchwyt w pod\u0142odze. Natychmiast o odkryciu powiadomi\u0142 miejscowego proboszcza ks. J\u00f3zefa Gumienniczka. Po podniesieniu w\u0142azu ukaza\u0142y si\u0119 tajemnicze schody. Ko\u015bcielny wraz z ksi\u0119dzem zeszli w d\u00f3\u0142 w g\u0142\u0105b loch\u00f3w. Gdy znale\u017ali si\u0119 na samym ich ko\u0144cu, ich oczom ukaza\u0142a si\u0119 krypta oraz dwie du\u017ce skrzynie. Na krypcie by\u0142o napisane : Tu znajduje si\u0119 w\u0142asno\u015b\u0107 Tadeusza Ko\u015bciuszki, kt\u00f3ry w roku 1792 przebywa\u0142 w Surhowie. Skrzynie, a\u017c po brzegi wype\u0142nione by\u0142y kosztowno\u015bciami zdobytymi przez Ko\u015bciuszk\u0119 podczas walki z Rosjanami. Nad skarbem, jak m\u00f3wi legenda, czuwa duch Ko\u015bciuszki, gdy\u017c odje\u017cd\u017caj\u0105c rzekomo powiedzia\u0142: \u201eTen, kto odnajdzie m\u00f3j skarb zginie”. Ksi\u0105dz, boj\u0105c si\u0119 ducha Ko\u015bciuszki, postanowi\u0142 odda\u0107 mu jego w\u0142asno\u015b\u0107. Noc\u0105 nikomu nic nie m\u00f3wi\u0105c razem z ko\u015bcielnym zakopali skarb pod jego kopcem. Do dnia dzisiejszego nie wiadomo, czemu Ko\u015bciuszko sw\u00f3j \u0142up wojenny zostawi\u0142 akurat w Surhowie, by\u0107 mo\u017ce musia\u0142 szybko ucieka\u0107 przed wrogiem, a skrzynie by\u0142y zbyt ci\u0119\u017ckie ?.<\/p>\n W 1917 r. kopiec zosta\u0142 odnowiony w 100 rocznic\u0119 \u015bmierci Tadeusza Ko\u015bciuszki. W 1984 r. przeprowadzono gruntown\u0105 rekonstrukcj\u0119 kopca i obecnie ma on kszta\u0142t owalny. Ca\u0142y obiekt otoczony jest metalowym ogrodzeniem. Na szczycie nadal stoi krzy\u017c, a na zboczu jest kamienna p\u0142yta z napisem: ODNOWIONY KOPIEC KO\u015aCIUSZKI 1984 R. PAMI\u0118CI NARODU- ZA WOLNO\u015a\u0106 I LUD. Skrzynie ze skarbem prawdopodobnie zakopano po prawej stronie kopca. Ks. Edward Je\u0144czuk zasypa\u0142 wej\u015bcie do loch\u00f3w. A co do skrzyni ze skarbem to chyba jeszcze nikt jej nie znalaz\u0142, duch Ko\u015bciuszki nie pozwoli, aby jego w\u0142asno\u015b\u0107 trafi\u0142a w cudze r\u0119ce. Legenda o kopcu i ukrytym tam skarbie kr\u0105\u017cy do dzi\u015b, a mieszka\u0144cy wsi i okolic nadal przekazuj\u0105 j\u0105 sobie z ust do ust.<\/p>\n \n III nagroda<\/strong><\/p>\n Paulina Banasiak <\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa w Gorzkowie<\/p>\n Legenda o Borowie<\/strong><\/p>\n Dawno temu, za czas\u00f3w panowania kr\u00f3la Jagie\u0142\u0142y, w krainie bez nazwy, otoczonej ze wszystkich stron g\u0119stymi, dzikimi i pi\u0119knymi borami ludzie \u017cyli zgodne ze sob\u0105 ale byli te\u017c bardzo nieszcz\u0119\u015bliwi z prostego powodu – NIE ZNALI NAZWY miejsca, w kt\u00f3rym mieszkaj\u0105 i kt\u00f3re bardzo kochaj\u0105.<\/p>\n Pewnego s\u0142onecznego dnia w owe okolice przyby\u0142 m\u0142ody, bogaty szlachcic – my\u015bliwy, kt\u00f3rego przyprowadzi\u0142y tu malownicze krajobrazy i licznie wyst\u0119puj\u0105ca zwierzyna. Zbli\u017caj\u0105c si\u0119 do wioski, spostrzeg\u0142 kobiet\u0119 przyczepiaj\u0105ca do najwi\u0119kszego drzewa, kt\u00f3re ros\u0142o na pocz\u0105tku osady, tabliczk\u0119 z napisem : WIOSKA BEZ NAZWY.<\/p>\n Szlachcic natychmiast podbieg\u0142 do niej i zapyta\u0142 : \u00a0Kobieto co robicie, przecie ta wioska musi si\u0119 jako\u015b nazywa\u0107 !<\/p>\n Kobieta, jako \u017ce pracowa\u0142a kiedy\u015b we dworze wiedzia\u0142a, jak si\u0119 zachowa\u0107. Uk\u0142oni\u0142a si\u0119 a\u017c do ziemi i odpowiedzia\u0142a : Panie chcia\u0142a ja bym wiedzie\u0107, jak wioska si\u0119 nazywa, ale nie wiem. Wszystko to dlatego, \u017ce nasz drogi pan zmar\u0142, przed og\u0142oszeniem nowej nazwy, nikomu uprzednio jej nie zdradzaj\u0105c. A \u017ce nie mia\u0142 potomstwa, to wioska zosta\u0142a bez nazwy i bez pana, a nikt nie chce zaopiekowa\u0107 si\u0119 nami, bo te g\u0119stwiny i zwierzyna wszystkich przera\u017caj\u0105. I tak biedni czujemy si\u0119, jakoby nas nie by\u0142o. Szlachcic zasmuci\u0142 si\u0119, bo nie wiedzia\u0142 jak mo\u017ce pom\u00f3c. Zapyta\u0142 kobiet\u0119 o go\u015bcin\u0119, a ta ochoczo go zaprosi\u0142a.<\/p>\n Wieczorem, gdy zasiad\u0142 z mieszka\u0144cami wioski bez nazwy do wsp\u00f3lnego biesiadowania przy ognisku, poczu\u0142, \u017ce s\u0105 to przyjacielscy, \u017cyczliwi, aczkolwiek smutni ludzie. Odnosili si\u0119 do niego i do siebie z szacunkiem. Obdarowali go zaufaniem oraz opowie\u015bciami i historiami ich osady i \u017cycia. Szlachcicowi na to wszystko zap\u0142aka\u0142o serce i sam nie wiedz\u0105c dlaczego, nagle wsta\u0142 i powiedzia\u0142 : Tej wiosce potrzebny jest nowy gospodarz! I to ja mog\u0119 nim zosta\u0107, bo jestem ze szlacheckiego rodu !<\/p>\n W tym momencie umilk\u0142 gwar i wszyscy zwr\u00f3cili pe\u0142ne nadziei oczy ku niemu.<\/p>\n -To by\u0142oby spe\u0142nieniem naszych modlitw ! \u00a0Ale pierw zobacz panie nasze lasy, co by\u015b by\u0142 pewien swojej decyzji !<\/p>\n M\u0142ody szlachcic podzi\u0119kowa\u0142 wszystkim i uda\u0142 si\u0119 na spoczynek, a skoro \u015bwit wyruszy\u0142 do najg\u0119stszego lasu.<\/p>\n Mija\u0142y dni i noce, ale on nie wraca\u0142. Wszyscy zn\u00f3w popadli w smutek i zebrali si\u0119, aby minut\u0105 ciszy uczci\u0107 \u201e\u015bmier\u0107 nast\u0119pcy tronu\u201d. W chwili najwi\u0119kszego p\u0142aczu niespodziewanie spo\u015br\u00f3d drzew wynurzy\u0142 si\u0119 na koniu szlachcic. Bez s\u0142owa zeskoczy\u0142 z grzbietu zwierz\u0119cia, stan\u0105\u0142 wyprostowany niczym kr\u00f3l i nagle krzykn\u0105\u0142 :To cudowna kraina! Jak wiele to bor\u00f3w !!! Jestem pewien! Zostaj\u0119 z wami dobrzy ludzie!!<\/p>\n Nagle kto\u015b z t\u0142umu krzykn\u0105\u0142 : A jak nazywa\u0107 si\u0119 b\u0119dzie nasza wioska?!<\/p>\n M\u0142ody szlachcic szepta\u0142 przez chwil\u0119 co\u015b pod nosem, a\u017c w ko\u0144cu wyj\u0105ka\u0142 :Bbbb… Boo… Borrr… BOR\u00d3W!!! BOR\u00d3W!!!!!<\/p>\n I TAK BEZIMIENNA WIOSKA DOSTA\u0141A NAZW\u0118 BOR\u00d3W, KT\u00d3RA TO PRZYJ\u0118\u0141A SI\u0118 I FUNKCJONYJE DO DZI\u015a…<\/p>\n \n 4 nagroda <\/strong><\/p>\n Mateusz Kowalski<\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa nr 1 w Krasnymstawie<\/p>\n Tajemnica Krasnegostawu<\/strong><\/p>\n Nad rzek\u0105 Wieprz, p\u0142yn\u0105c\u0105 przez miasto zwane Szczekarzewem, sta\u0142 murowany zamek. Dogodne po\u0142o\u017cenie miasta, niemal w centrum ogromnego pa\u0144stwa polsko-litewskiego, na szlaku handlowym ze \u015al\u0105ska i Wielkopolski, mia\u0142o pozytywny wp\u0142yw na jego rozw\u00f3j. Egzystencja mieszka\u0144c\u00f3w by\u0142a spokojna i szcz\u0119\u015bliwa.<\/p>\n W\u0142adca dba\u0142 o swoich poddanych, a mieszka\u0144cy kochali go ca\u0142ym sercem. Wychowywa\u0142 on po \u015bmierci kr\u00f3lowej dw\u00f3ch syn\u00f3w, kt\u00f3rych inteligencja i dobro\u0107 by\u0142a znana na ca\u0142\u0105 okolic\u0119. Kr\u00f3l jednak czu\u0142 si\u0119 samotny, wi\u0119c postanowi\u0142 o\u017ceni\u0107 si\u0119 po raz drugi. W rok po \u015blubi\u0119 urodzi\u0142a mu si\u0119 c\u00f3reczka Zosia. Nowa kr\u00f3lowa by\u0142a bardzo zazdrosna o syn\u00f3w m\u0119\u017ca. Ci\u0105gle strofowa\u0142a i gani\u0142a ch\u0142opc\u00f3w. On jednak bardzo kocha\u0142 swoj\u0105 \u017con\u0119 i nie widzia\u0142 tego, jak jest okrutna i z\u0142a.<\/p>\n Zofia ros\u0142a, sta\u0142a si\u0119 \u015bliczn\u0105 i m\u0105dr\u0105 dziewczynk\u0105. Bardzo kocha\u0142a swoich braci, mi\u0142o sp\u0119dza\u0142a czas na wsp\u00f3lnych zabawach. Biega\u0142a z nimi cz\u0119sto nad rzek\u0119 czy okoliczny staw, aby rozmawia\u0107 z rybakami i s\u0142ucha\u0107 ich pi\u0119knych, niesamowitych historii przekazywanych z pokolenia na pokolenie.<\/p>\n Kr\u00f3lowa postanowi\u0142a zdoby\u0107 w\u0142adz\u0119 dla swojej c\u00f3rki i pozby\u0107 si\u0119 syn\u00f3w w\u0142adcy. W tajemnicy uda\u0142a si\u0119 do starej kobiety, mieszkaj\u0105cej w lesie, kt\u00f3rej z\u0142a moc znana by\u0142a w okolicy. Poprosi\u0142a j\u0105 o pomoc, oferuj\u0105c w zamian z\u0142oto. Wied\u017ama postanowi\u0142a spe\u0142ni\u0107 jej \u017cyczenie. Gdy ch\u0142opcy bawili si\u0119 nad stawem, przebrana za rybaka, wrzuci\u0142a ch\u0142opc\u00f3w do wody, wypowiedzia\u0142a zakl\u0119cie i zamieni\u0142a ich w dwa z\u0142ote karpie, by nigdy nie mogli opowiedzie\u0107 o tym, co zrobi\u0142a.<\/p>\n Dziewczynka nie wiedzia\u0142a, co sta\u0142o si\u0119 z jej bra\u0107mi, wi\u0119c ci\u0105gle p\u0142aka\u0142a. W\u0142adca postanowi\u0142 odnale\u017a\u0107 syn\u00f3w. Ca\u0142y dw\u00f3r i miasto w\u0142\u0105czy\u0142o si\u0119 w poszukiwania. Sprawdzili ca\u0142\u0105 okolic\u0119, odleg\u0142e lasy. Rybacy patrzyli w wod\u0119 maj\u0105c nadziej\u0119, \u017ce ch\u0142opc\u00f3w nie porwa\u0142 nurt rzeki. Nikt nic nie widzia\u0142 i nie s\u0142ysza\u0142, ch\u0142opcy zagin\u0119li bez \u015bladu. Jedynie stara kobieta zna\u0142a prawd\u0119. Wiedzia\u0142a te\u017c, \u017ce czar z ch\u0142opc\u00f3w mo\u017ce zdj\u0105\u0107 tylko osoba o czystym i dobrym sercu, kt\u00f3ra naprawd\u0119 ich kocha. Ca\u0142e miasto pogr\u0105\u017cy\u0142o si\u0119 w smutku i cierpieniu.<\/p>\n Zosia bardzo t\u0119skni\u0142a, cz\u0119sto przychodzi\u0142a nad staw, s\u0142ucha\u0142a d\u017awi\u0119ku rechocz\u0105cych \u017cab i patrzy\u0142a na l\u015bni\u0105c\u0105 z\u0142otem wod\u0119. Przez chwil\u0119 nawet zastanawia\u0142a si\u0119, co spowodowa\u0142o, \u017ce staw l\u015bni. Miejsce to przypomina\u0142o jej kochanych braci. P\u0142aka\u0142a, a \u0142zy spada\u0142y na ziemi\u0119. Z ka\u017cdym dniem wok\u00f3\u0142 stawu pojawia\u0142o si\u0119 coraz wi\u0119cej pi\u0119knych kwiat\u00f3w. Przechodz\u0105cy ludzie zachwycali si\u0119 urokiem tego miejsca. \u201eJaki krasny staw!” – wykrzykiwali. Po okolicy rozesz\u0142y si\u0119 pog\u0142oski, \u017ce w stawie p\u0142ywaj\u0105 dwa z\u0142ote karpie, ka\u017cdy z nich z koron\u0105 na g\u0142owie. Starsi ludzie zacz\u0119li podejrzewa\u0107, \u017ce mog\u0105 to by\u0107 dzieci kr\u00f3la, kt\u00f3re dawno zagin\u0119\u0142y w niewiadomych okoliczno\u015bciach. Znali oni wiele historii, kt\u00f3re opowiada\u0142y o przemianach ludzi w ptaki, zwierz\u0119ta, ryby. Znali te\u017c star\u0105 wied\u017am\u0119 z lasu, jednak bali si\u0119 tej kobiety i trzymali si\u0119 od niej z daleka.<\/p>\n Pewnego dnia dziewczynka, id\u0105c nad staw, us\u0142ysza\u0142a rozmawiaj\u0105cych ludzi. Zacz\u0119\u0142a si\u0119 zastanawia\u0107, czy to mo\u017cliwe, \u017ce tyle razy by\u0142a tam, a nie zauwa\u017cy\u0142a z\u0142otych karpi. Tym razem, stoj\u0105c nad stawem, nachyli\u0142a si\u0119, a \u0142zy z jej twarzy wpad\u0142y do wody. Rozpacz Zosi by\u0142a wielka. Mi\u0142o\u015b\u0107 nie pozwoli\u0142a jej zapomnie\u0107 o braciach. Nagle woda wyrzuci\u0142a na brzeg stawu dwie postacie. Dziewczynka zaniem\u00f3wi\u0142a, jednak po chwili na jej twarzy pojawi\u0142a si\u0119 wielka rado\u015b\u0107. Pozna\u0142a ch\u0142opc\u00f3w i przytuli\u0142a si\u0119 do nich mocno, boj\u0105c si\u0119, \u017ce to tylko sen. Jednak oni nadal przy niej stali. Nic nie pami\u0119tali. Zachowywali si\u0119 tak, jakby zawsze byli tu z dziewczynk\u0105, jakby ich zabawa nad stawem w\u0142a\u015bnie trwa\u0142a. Pobiegli razem do zamku. Rado\u015bci, jaka zapanowa\u0142a na dworze nie da si\u0119 opisa\u0107. Nigdy nikt nie dowiedzia\u0142 si\u0119 o tym, jak ch\u0142opcy zostali przemienieni. Nikt nie dowiedzia\u0142 si\u0119, co sprawi\u0142o, \u017ce zostali odczarowani. Kr\u00f3lowa widz\u0105c c\u00f3rk\u0119 tak\u0105 szcz\u0119\u015bliw\u0105, bardzo \u017ca\u0142owa\u0142a swojego czynu.<\/p>\n To niezwyk\u0142e wydarzenie sprawi\u0142o, \u017ce miasto nazwano Krasnymstawem, a herbem owej miejscowo\u015bci zosta\u0142a para z\u0142otych karpi.<\/p>\n <\/strong><\/p>\n 5 nagroda<\/strong><\/p>\n Ilona Surowiecka<\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa w Ch\u0142aniowie<\/p>\n \n Legenda o Ch\u0142aniowie<\/strong><\/p>\n Dawno, dawno temu, za czas\u00f3w naszych praprapradziad\u00f3w, kiedy w okolicy ma\u0142o jeszcze by\u0142o osad ludzkich, za to ca\u0142y teren by\u0142 puszcz\u0105 i bagnami, mia\u0142o miejsce niezwyk\u0142e wydarzenie.<\/p>\n Z wyprawy wojennej wraca\u0142a dru\u017cyna S\u0142awoja. Dooko\u0142a szumia\u0142a ogromna knieja, w kt\u00f3rej by\u0142o s\u0142ycha\u0107 odg\u0142osy dzikiej zwierzyny. Ko\u0142o osady p\u0142yn\u0119\u0142a rzeka, bogata w ryby s\u0142odkowodne. W nadrzecznych g\u0105szczach gnie\u017adzi\u0142o si\u0119 dzikie ptactwo. Dru\u017cyna S\u0142awoja by\u0142a ju\u017c zm\u0119czona d\u0142ug\u0105 w\u0119dr\u00f3wk\u0105 po bezdro\u017cach, bagnach i piaskach. Roz\u0142o\u017cono ob\u00f3z pod wielkim d\u0119bem, wreszcie znale\u017ali dobre miejsce na odpoczynek. Byli spokojni, \u017ce nikt na nich nie napadnie, bo z jednej strony by\u0142y bagna i rzeka, z drugiej ogromny las.<\/p>\n Miejsce przypad\u0142o im do gustu, \u0142atwo mo\u017cna by\u0142o zdoby\u0107 po\u017cywienie. W rzece by\u0142o mn\u00f3stwo ryb, za\u015b las by\u0142 pe\u0142en zwierzyny. Postanowili pozosta\u0107 d\u0142u\u017cej, wyleczy\u0107 rany i odpocz\u0105\u0107 po trudach wojny. Przez siedem dni nabrali ju\u017c si\u0142 do dalszej drogi, ale ci\u0105gle by\u0142o im \u017cal opuszcza\u0107 to urocze miejsce.<\/p>\n Niespodziewanie do ich uszu dotar\u0142y dziwne odg\u0142osy. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce w pobli\u017cu mo\u017cny hrabia organizowa\u0142 polowanie. W pogoni za zwierzyn\u0105 my\u015bliwi rozproszyli si\u0119. Od orszaku od\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 m\u0142oda hrabina Zofia, r\u00f3wnie\u017c bior\u0105ca udzia\u0142 w polowaniu. Wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce nie potrafi\u0142a albo nie chcia\u0142a odnale\u017a\u0107 drogi powrotnej ani te\u017c reszty my\u015bliwych, kt\u00f3rzy zreszt\u0105 w\u0142a\u015bnie organizowali poszukiwania zaginionej. Czas up\u0142ywa\u0142 nieub\u0142aganie i zacz\u0119\u0142o si\u0119 zmierzcha\u0107, ko\u0144 sp\u0142oszony przez wilki, kt\u00f3rych w okolicy by\u0142o mn\u00f3stwo, poni\u00f3s\u0142 m\u0142od\u0105 pani\u0105 w stron\u0119 bagien.<\/p>\n Krzyki przera\u017conej kobiety us\u0142ysza\u0142 m\u0119\u017cny S\u0142awoj, kt\u00f3ry zrozumia\u0142, \u017ce ona boi si\u0119 i ucieka przed kim\u015b. Razem ze swymi kompanami ruszy\u0142 jej na ratunek. Hrabinie cudem uda\u0142o si\u0119 wydosta\u0107 z topieliska na brzeg, tu jednak czeka\u0142y na ni\u0105 wyg\u0142odnia\u0142e wilki. Przera\u017cona zacz\u0119\u0142a si\u0119 modli\u0107, prosz\u0105c Boga o ocalenie \u017cycia.<\/p>\n Wtem oczom wszystkich ukaza\u0142 si\u0119 okrutny hrabia, rzucaj\u0105cy si\u0119 jej \u015bladem i krzycz\u0105cy z okrucie\u0144stwem: \u201eNiech ci\u0119 piek\u0142o poch\u0142onie! B\u0105d\u017a przekl\u0119ta!”. W tym momencie S\u0142awoj ju\u017c wydobywa\u0142 przera\u017con\u0105 Zofi\u0119 z bagna na suchy l\u0105d. Modlitwy jej zosta\u0142y wys\u0142uchane.<\/p>\n M\u0105\u017c kobiety zawy\u0142 okrutnie i jego przestraszony rumak rzuci\u0142 si\u0119 na o\u015blep w mokrad\u0142a, gdzie uton\u0105\u0142. Bagna poch\u0142on\u0119\u0142y go, znikn\u0105\u0142 w odm\u0119tach, kt\u00f3re ku zdziwieniu wszystkich zasnu\u0142a g\u0119sta mg\u0142a.<\/p>\n Hrabina by\u0142a uratowana od \u015bmierci i uwolniona od m\u0119\u017ca okrutnika, kt\u00f3rego spotka\u0142a zas\u0142u\u017cona kara. W podzi\u0119ce za uratowanie \u017cycia Zofia postanowi\u0142a na pobliskim pag\u00f3rku wybudowa\u0107 ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry stoi do dzi\u015b. Osadzie za\u015b, gdzie bagno poch\u0142on\u0119\u0142o z\u0142o, nada\u0142a nazw\u0119 Ch\u0142ani\u00f3w, kt\u00f3ra przetrwa\u0142a do obecnych czas\u00f3w.<\/p>\n Czasami i dzi\u015b wczesnym rankiem, gdy s\u0142o\u0144ce wstaje, mo\u017cna zobaczy\u0107 snuj\u0105c\u0105 si\u0119 na bagnach g\u0119st\u0105 mg\u0142\u0119. Wierzcie lub nie, jednak najstarsi twierdz\u0105, \u017ce to oddech okrutnego hrabiego …<\/p>\n \n Wyr\u00f3\u017cnienie<\/strong><\/p>\n Igor Wrzeszcz<\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa nr 5 w Krasnymstawie<\/p>\n Nawiedzone Wzg\u00f3rze<\/strong><\/p>\n Na obrze\u017cach Krasnegostawu, w okolicy ulicy Kickiego, jest wysokie wzniesienie zwane Nawiedzonym Wzg\u00f3rzem. Starzy ludzie opowiadaj\u0105, \u017ce w pobli\u017cu tego miejsca mieszka\u0142 w\u0142a\u015bciciel tych ziem, nazywany Czarnym Panem.<\/p>\n By\u0142 to zamo\u017cny i sk\u0105py cz\u0142owiek. Nienawidzi\u0142 ludzi i ci\u0105gle mia\u0142 zatargi z s\u0105siadami. Obawia\u0142 si\u0119, \u017ce kto\u015b zagarnie jego maj\u0105tek. Nigdy nie o\u017ceni\u0142 si\u0119, poniewa\u017c my\u015bl o tym, \u017ce mia\u0142by si\u0119 z kim\u015b podzieli\u0107 swoim dobytkiem, by\u0142a dla niego nie do zniesienia. Cz\u0119sto obje\u017cd\u017ca\u0142 na czarnym koniu swoje w\u0142o\u015bci, aby sprawdzi\u0107 czy nikt nie wdar\u0142 si\u0119 na jego tereny. Ludzie cz\u0119sto z\u0142o\u015bliwie wchodzili na jego ziemie i wyrz\u0105dzali szkody.<\/p>\n Pewnego razu pos\u0142aniec kr\u00f3la Augusta Poniatowskiego, zmierzaj\u0105cy do Rosji, zab\u0142\u0105dzi\u0142 tu noc\u0105. Znalaz\u0142 si\u0119 na wzg\u00f3rzu. Zobaczy\u0142 rosn\u0105c\u0105 jab\u0142o\u0144 i zerwa\u0142 kilka jab\u0142ek, aby si\u0119 posili\u0107, tym czasie przeje\u017cd\u017ca\u0142 Czarny Pan. Gdy zobaczy\u0142 intruza, wyj\u0105\u0142 bicz i chcia\u0142 go przep\u0119dzi\u0107. Ten przestraszony, uciekaj\u0105c spad\u0142 ze wzg\u00f3rza wprost pod kopyta p\u0119dz\u0105cych go\u015bci\u0144cem koni. Zwierz\u0119ta stratowa\u0142y pos\u0142a\u0144ca. Cz\u0142owiek \u00f3w w wyniku odniesionych obra\u017ce\u0144 zmar\u0142 w olbrzymich m\u0119czarniach. Kiedy o tym wydarzeniu dowiedzia\u0142 si\u0119 kasztelan che\u0142mski Wojciech Palety\u0142a, postanowi\u0142 Czarnemu Panu wymierzy\u0107 sprawiedliwo\u015b\u0107. Skaza\u0142 go na \u015bmier\u0107 przez powieszenie. Wyrok mia\u0142 by\u0107 wykonany na g\u00f3rze, z kt\u00f3rej spad\u0142 pos\u0142aniec.<\/p>\n Nadszed\u0142 dzie\u0144 egzekucji. Na miejsce przywieziono skaza\u0144ca w asy\u015bcie stra\u017cnik\u00f3w. Ca\u0142e wzg\u00f3rze wype\u0142ni\u0142y t\u0142umy gapi\u00f3w, kt\u00f3rzy przyszli, \u017ceby zobaczy\u0107 \u015bmier\u0107 znienawidzonego s\u0105siada. Na jab\u0142oni powieszono sznur. Skazanego posadzono na karym koniu. Skr\u0119powano mu d\u0142onie, aby nie m\u00f3g\u0142 uciec. Wyrok mia\u0142 by\u0107 wykonany w ten spos\u00f3b, \u017ce z\u0142oczy\u0144ca mia\u0142 siedzie\u0107 na swoim koniu z za\u0142o\u017conym stryczkiem na szyi. Kiedy wykonuj\u0105cy wyrok uderzy konia biczem, lina zerwie si\u0119 i Czarny Pan niesiony przez rozp\u0119dzonego konia spadnie ze wzg\u00f3rza.<\/p>\n Wszystko przebieg\u0142o zgodnie z planem i skazaniec sko\u0144czy\u0142 sw\u00f3j \u017cywot tak jak jego ofiara. Zgromadzeni ludzie odetchn\u0119li z ulg\u0105. Cieszyli si\u0119, \u017ce sprawiedliwo\u015b\u0107 dosi\u0119g\u0142a z\u0142ego i za\u015blepionego w\u0142asnym bogactwem cz\u0142owieka.<\/p>\n Do dzi\u015b w\u015br\u00f3d mieszka\u0144c\u00f3w ulicy Kickiego kr\u0105\u017cy legenda o Nawiedzonym Wzg\u00f3rzu i Czarnym Panu, kt\u00f3ry noc\u0105 przemierza tamte tereny na swoim koniu.<\/p>\n Kilku \u015bwiadk\u00f3w, gdy zobaczy\u0142o zjaw\u0119 mia\u0142o dziwne uczucie, jakby kto\u015b nakazywa\u0142 im i\u015b\u0107 w stron\u0119 stromego zbocza i skoczy\u0107 w przepa\u015b\u0107. Zdarza\u0142y si\u0119 przypadki, \u017ce niekt\u00f3rzy spadali z Nawiedzonego Wzg\u00f3rza z niewiadomych przyczyn .<\/p>\n <\/strong><\/p>\n Wyr\u00f3\u017cnienie <\/strong><\/p>\n Marta Marczewska<\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa nr 5 w Krasnymstawie<\/p>\n Legenda o ko\u015bciele \u015bw. Franciszka Ksawerego w Krasnymstawie<\/strong><\/p>\n Chcia\u0142abym opowiedzie\u0107 wam, jak powsta\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142 p.w. \u015bw. Franciszka Ksawerego w Krasnymstawie. T\u0119 legend\u0119\u00a0 opowiedzia\u0142a mi moja babcia. Mojej babci jej babcia. I tak z pokolenia na pokolenie zosta\u0142a przekazywana ta opowie\u015b\u0107.<\/p>\n Pewnego kwietniowego poranka, do Krasnegostawu przyjecha\u0142 wa\u017cny go\u015b\u0107. By\u0142 to kr\u00f3l Polski, W\u0142adys\u0142aw Jagie\u0142\u0142o, kt\u00f3ry zawita\u0142 tu, by odpocz\u0105\u0107 po d\u0142ugiej chorobie. Bardzo podoba\u0142o mu si\u0119 miejsce, jednak brakowa\u0142o du\u017cego ko\u015bcio\u0142a, gdzie m\u00f3g\u0142by oddawa\u0107 si\u0119 modlitwie. \u00a0Po bardzo d\u0142ugich namys\u0142ach, postanowi\u0142 ufundowa\u0107 dom modlitwy dla go\u015bcinnego\u00a0 miasta. W tym celu wys\u0142a\u0142 list do papie\u017ca z pro\u015bb\u0105 o pozwolenie na budow\u0119 \u015bwi\u0105tyni. Papie\u017c po dw\u00f3ch tygodniach \u00a0przes\u0142a\u0142 dokument pozwalaj\u0105cy na wzniesienie ko\u015bcio\u0142a. W\u0142adca zatrudni\u0142 znakomitego architekta, Jana Delamarsa, kt\u00f3ry przyjecha\u0142 z bardzo daleka. D\u0142ugo zastanawiano si\u0119 nad miejscem budowy. W ko\u0144cu wybrano wzg\u00f3rze nad brzegiem rzeki. Zastanawiano si\u0119 r\u00f3wnie\u017c nad materia\u0142em, z kt\u00f3rego ma powsta\u0107 budowla. Zorganizowano nawet g\u0142osowanie w tej sprawie. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w opowiedzia\u0142a si\u0119 za drewnianym ko\u015bcio\u0142em. Wyci\u0119to wi\u0119c wiele dorodnych d\u0119bowych drzew na potrzeby budowy.<\/p>\n Dnia 15 sierpnia przyjecha\u0142 biskup, aby wmurowa\u0107 kamie\u0144 w\u0119gielny. Przy budowie \u015bwi\u0105tyni ci\u0119\u017cko pracowa\u0142o wielu ochotnik\u00f3w. Mieszka\u0144cy cieszyli si\u0119, \u017ce mog\u0105 pom\u00f3c w jej budowie. Trwa\u0142o to pi\u0119\u0107 lat. Po tym czasie powsta\u0142 okaza\u0142y Dom Bo\u017cy. Obok sta\u0142a drewniana dzwonnica. We wn\u0119trzu ko\u015bcio\u0142a umieszczono pi\u0119\u0107 figur zwanych Orszakiem Pi\u0119ciu Panien. W centrum znajdowa\u0142o si\u0119 drewniane tabernakulum, zdobione delikatn\u0105 p\u0142askorze\u017ab\u0105. Na \u015bcianach wisia\u0142y liczne obrazy : \u015bw. Jana Chrzciciela, wszystkich aposto\u0142\u00f3w, Franciszka Ksawerego oraz Maryi z Dzieci\u0105tkiem Jezus.<\/p>\n Biskup wraz z kr\u00f3lem po\u015bwi\u0119cili ko\u015bci\u00f3\u0142. Wszyscy mieszka\u0144cy byli na tej wa\u017cnej uroczysto\u015bci. Do \u015bwi\u0105tyni sprowadzono trzech ksi\u0119\u017cy. Krasnostawianie byli zadowoleni z nowej \u015bwi\u0105tyni. Rodziny bardzo ch\u0119tnie chodzi\u0142y na nabo\u017ce\u0144stwa i Msze \u015awi\u0119te.<\/p>\n Rok p\u00f3\u017aniej przyjecha\u0142 pewien podejrzany w\u0119drowiec. Zamieszka\u0142 przez trzy dni w karczmie, po czym znikn\u0105\u0142. \u00a0Po jego wyje\u017adzie w gospodzie wybuch\u0142 po\u017car, a \u017ce by\u0142a ona niedaleko ko\u015bcio\u0142a, ogie\u0144 go strawi\u0142. W trakcie po\u017caru jeden z ksi\u0119\u017cy obudzi\u0142 si\u0119 i poczu\u0142 dym. Kiedy zorientowa\u0142 si\u0119 co si\u0119 dzieje, postawi\u0142 na nogi s\u0105siad\u00f3w.<\/p>\n Po pewnym czasie do gaszenia ognia zjawili si\u0119 wszyscy mieszka\u0144cy. Ka\u017cdy mia\u0142 ze sob\u0105 wiadro wody. Ugaszono po\u017car,\u00a0 ale niestety ju\u017c za p\u00f3\u017ano. Wszyscy bardzo si\u0119 martwili, \u017ce nie uda\u0142o si\u0119 im uratowa\u0107 ko\u015bcio\u0142a. W zgliszczach odnaleziono nienaruszony obraz Franciszka Ksawerego. Nic opr\u00f3cz niego nie zosta\u0142o. Wszyscy bardzo si\u0119 smucili, \u017ce stracili sw\u00f3j ko\u015bci\u00f3\u0142. Rada Miasta szuka\u0142a winowajc\u00f3w. Jednak na pr\u00f3\u017cno. Po tajemniczym go\u015bciu s\u0142uch zagin\u0105\u0142. Rajcy wys\u0142ali do kr\u00f3la delegacj\u0119 z pro\u015bb\u0105 o pomoc w odbudowie.<\/p>\n Kr\u00f3l zmartwiony tym wydarzeniem, postanowi\u0142, \u017ce odbuduje ko\u015bci\u00f3\u0142. Tym razem zdecydowa\u0142 si\u0119 na murowany. Wznoszenie nowej \u015bwi\u0105tyni trwa\u0142o dwadzie\u015bcia lat. Opr\u00f3cz kr\u00f3la by\u0142o wielu fundator\u00f3w. Podczas po\u015bwi\u0119cenia mieszka\u0144cy przynie\u015bli biskupowi cudownie ocala\u0142y obraz \u015bwi\u0119tego Franciszka Ksawerego i umieszczono go w o\u0142tarzu g\u0142\u00f3wnym. Ko\u015bci\u00f3\u0142 od tej pory jest pod wezwaniem \u015bwi\u0119tego Franciszka Ksawerego.<\/p>\n <\/strong><\/p>\n Wyr\u00f3\u017cnienie<\/strong><\/p>\n Micha\u0142 \u0141ukaszuk <\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa w Gorzkowie<\/p>\n Legenda o Wi\u015bniowie<\/strong><\/p>\n Dawno temu, w niewielkiej wiosce \u017cy\u0142 bogaty kupiec Maciej. Pomimo swego bogactwa i dostatku by\u0142 bardzo nieszcz\u0119\u015bliwym cz\u0142owiekiem. Jego jedyna c\u00f3rka Roksana ci\u0119\u017cko chorowa\u0142a. Kupiec nie szcz\u0119dzi\u0142 pieni\u0119dzy na lekarzy. Sprowadza\u0142 dla niej z najdalszych zak\u0105tk\u00f3w \u015bwiata najlepsze lekarstwa, lecz nic nie pomaga\u0142o jego ukochanej c\u00f3rce.<\/p>\n Pewnego razu wracaj\u0105c z dalekiej podr\u00f3\u017cy \u00f3w kupiec napotka\u0142 na swej drodze staruszk\u0119, kt\u00f3ra poprosi\u0142a go o kromk\u0119 chleba. Maciej by\u0142 dobrym i \u017cyczliwym cz\u0142owiekiem, nie odm\u00f3wi\u0142 kobiecie i podzieli\u0142 si\u0119 z ni\u0105 jedzeniem. Staruszka widz\u0105c smutek na jego twarzy zapyta\u0142a, czym si\u0119 tak martwi. Stroskany podr\u00f3\u017cnik opowiedzia\u0142 jej o swej ci\u0119\u017cko chorej c\u00f3rce i o braku nadziei na jej uzdrowienie. Kobiecie \u017cal zrobi\u0142o si\u0119 Macieja i w podzi\u0119ce za jego dobre serce podarowa\u0142a mu ma\u0142e zawini\u0105tko, w kt\u00f3rym znajdowa\u0142a si\u0119 sadzonka jakiej\u015b ro\u015bliny. Staruszka powiedzia\u0142a kupcowi, \u017ce ro\u015blina ta na pewno pomo\u017ce jego bardzo chorej c\u00f3rce. Kupiec podzi\u0119kowa\u0142 kobiecie i zapyta\u0142, w jaki spos\u00f3b ta ma\u0142a ro\u015blinka mo\u017ce uzdrowi\u0107 Roksan\u0119 ? A ona powiedzia\u0142a mu, \u017ce ta sadzonka to drzewko wi\u015bni i \u017ceby jak najszybciej wraca\u0142 do domu i posadzi\u0142 ro\u015blin\u0119 w najs\u0142oneczniejszym miejscu w grodzie. A gdy drzewko zacznie owocowa\u0107, musi szybko zerwa\u0107 jego owoce i nakarmi\u0107 nimi swoj\u0105 c\u00f3rk\u0119.<\/p>\n Zm\u0119czony, \u00a0ale pe\u0142en nadziei, wr\u00f3ci\u0142 niebawem do domu i zrobi\u0142 wszystko – tak jak mu nakaza\u0142a napotkana kobieta. Po kilku dniach z ma\u0142ej ro\u015blinki wyros\u0142o du\u017ce drzewko, a na jego ga\u0142\u0105zkach pojawi\u0142y si\u0119 p\u0105ki bia\u0142ych kwiat\u00f3w. Nast\u0119pnego dnia kwiaty przekwit\u0142y, a na ich miejscu pojawi\u0142y si\u0119 czerwone owoce. Uradowany ojciec zerwa\u0142 je tak szybko jak tylko m\u00f3g\u0142 i nakarmi\u0142 nimi swoj\u0105 c\u00f3reczk\u0119. Po zjedzeniu zaledwie kilku wi\u015bni Roksana odzyska\u0142a si\u0142y i wr\u00f3ci\u0142a do zdrowia.<\/p>\n Szcz\u0119\u015bliwy Maciej postanowi\u0142 posadzi\u0107 w ca\u0142ej wiosce jak najwi\u0119cej takich wi\u015bniowych drzewek, po to, aby wszyscy mieszka\u0144cy mogli do woli zrywa\u0107 owoce i cieszy\u0107 si\u0119 ich uzdrawiaj\u0105cymi w\u0142a\u015bciwo\u015bciami.<\/p>\n Na pami\u0105tk\u0119 tych wydarze\u0144, wiosk\u0119, w kt\u00f3rej mieszka\u0142a Roksana ze swym ojcem, nazwano Wi\u015bni\u00f3w.<\/p>\n \n \n Wyr\u00f3\u017cnienie <\/strong><\/p>\n Agnieszka Miros\u0142aw<\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa w \u017b\u00f3\u0142kiewce<\/p>\n Legenda o powstaniu \u017b\u00f3\u0142kiewki<\/strong><\/p>\n Dawno, dawno temu – prawdopodobnie jeszcze za \u017cycia kr\u00f3la W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y – za g\u00f3rami i lasami na malowniczym terenie Lubelszczyzny ros\u0142y pi\u0119kne lasy: li\u015bciaste, iglaste i mieszane. Od dominuj\u0105cych w nich gatunk\u00f3w drzew lub ro\u015blin nazw\u0119 posiadaj\u0105 niekt\u00f3re wsie powiatu krasnostawskiego przyleg\u0142e do \u017b\u00f3\u0142kiewki, np. D\u0105bie, Olchowiec, Bor\u00f3w, Czysta D\u0119bina, Lipie, Makowiska. Lasy od najdawniejszych czas\u00f3w by\u0142y karczowane dla powi\u0119kszania powierzchni p\u00f3\u0142 uprawnych. W\u015br\u00f3d nich ukrywa\u0142y si\u0119 tereny b\u0119d\u0105ce w\u0142asno\u015bci\u0105 Jakuba, kt\u00f3ry s\u0142yn\u0105\u0142 ze zdolno\u015bci zielarskich. Jego rodzina zajmowa\u0142a si\u0119 zbieraniem zi\u00f3\u0142 z \u0142\u0105k, pastwisk i polan le\u015bnych. Wszyscy okoliczni mieszka\u0144cy, zar\u00f3wno biedni ch\u0142opi, jak i bogaci magnaci bardzo cz\u0119sto udawali si\u0119 do Jakuba z pro\u015bb\u0105 o pomoc dla siebie lub chorych krewnych. Jakub, chocia\u017c biedny nigdy za ofiarowan\u0105 pomoc nie \u017c\u0105da\u0142 zap\u0142aty. Wdzi\u0119czny by\u0142 za wszystko, co ludzie w zamian mogli mu ofiarowa\u0107: jedzenie, ubrania, a nawet dobre s\u0142owo. Prosz\u0105cych o pomoc zawsze dziwi\u0142o otoczenie zagrody Jakuba. Pocz\u0105wszy od wczesnej wiosny, a sko\u0144czywszy na p\u00f3\u017anej jesieni wok\u00f3\u0142 ros\u0142o wiele \u017c\u00f3\u0142tych kwiat\u00f3w oraz r\u00f3\u017cnorodnych zi\u00f3\u0142. By\u0142y to mi\u0119dzy innymi pierwiosnki, kacze\u0144ce, jaskry, mlecze, lucerna, lnica pospolita, dziewanna, podbia\u0142, krwawnik, dziurawiec oraz wiele innych z\u0142ocistych ozd\u00f3b \u0142\u0105k, polan, kt\u00f3rych nazwy zna\u0142 tylko Jakub. Wie\u015b\u0107 o s\u0142ynnym zielarzu szybko dotar\u0142a na dw\u00f3r kr\u00f3la, kt\u00f3rego \u017cona by\u0142a bardzo chora. W\u0142adca nie \u017ca\u0142owa\u0142 do tej pory czasu i kosztowno\u015bci na wynagrodzenie dla nadwornych lekarzy. Na wie\u015b\u0107 o nowej szansie kr\u00f3l wys\u0142a\u0142 pos\u0142a\u0144c\u00f3w po Jakuba. Jakie\u017c by\u0142o jego zdziwienie, gdy poddani wr\u00f3cili sami. Przekazali s\u0142owa Jakuba : \u201eKa\u017c\u0119 kr\u00f3lowi przyjecha\u0107 z bia\u0142og\u0142ow\u0105, a postaram si\u0119 pom\u00f3c ze wszystkich si\u0142 swoich.” W\u0142adca by\u0142 bardzo zagniewany z powodu niepos\u0142usze\u0144stwa poddanego, ale dla swej kochanej \u017cony got\u00f3w by\u0142 zrobi\u0107 wszystko. By\u0142o lato. Kr\u00f3l do\u0142o\u017cy\u0142 stara\u0144, aby droga by\u0142a dla jego ukochanej jak najmniej m\u0119cz\u0105ca. Wybra\u0142 najwygodniejsz\u0105 karet\u0119 i najszybsze konie. W czasie drogi kr\u00f3lowa smutno patrzy\u0142a na otaczaj\u0105ce z\u0142ociste \u0142any zb\u00f3\u017c. Jakie\u017c by\u0142o jej zdziwienie, gdy ujrza\u0142a biedn\u0105 zagrod\u0119 Jakuba ton\u0105c\u0105 w otch\u0142ani \u017c\u00f3\u0142tych kwiat\u00f3w. Kr\u00f3lowa wypowiedzia\u0142a tylko dwa s\u0142owa : \u201e\u017c\u00f3\u0142te kwiaty”, a nast\u0119pnie zemdla\u0142a. Kr\u00f3l ju\u017c mia\u0142 rozkaza\u0107 ukaranie ch\u0142ost\u0105 w\u0142a\u015bciciela biednej zagrody za wszystkie niedogodno\u015bci jazdy, gdy ogarn\u0119\u0142a go niemoc wypowiedzenia s\u0142\u00f3w na widok Jakuba. Ch\u0142op spojrza\u0142 na kr\u00f3low\u0105, poda\u0142 gar\u015b\u0107 zi\u00f3\u0142, om\u00f3wi\u0142 spos\u00f3b ich parzenia i dawkowania. W\u0142adca podzi\u0119kowa\u0142 i odjecha\u0142. Jakie\u017c by\u0142o jego zdziwienie, gdy kr\u00f3lowa zacz\u0119\u0142a dochodzi\u0107 do zdrowia. W podzi\u0119kowaniu podarowa\u0142 Jakubowi rozleg\u0142e ziemie na Lubelszczy\u017anie, a jego samego nazwa\u0142 Jakubem z \u017b\u00f3\u0142kwi ( od \u017c\u00f3\u0142tych kwiat\u00f3w). Jakub o ziemi\u0119 i poddanych bardzo dba\u0142, a jego dobra szybko pomna\u017ca\u0142y si\u0119. Potomkowie Jakuba : Miko\u0142aj i Stanis\u0142aw byli bardzo przywi\u0105zani do pi\u0119kna tej malowniczej miejscowo\u015bci. Po nabyciu przez Miko\u0142aja posiad\u0142o\u015bci pod Lwowem jego syn Stanis\u0142aw oraz wnuk Stanis\u0142aw pobudowali pi\u0119kne, warowne miasto, kt\u00f3re przez sentyment do nazwy \u201egniazda rodowego” nazwali r\u00f3wnie\u017c \u017b\u00f3\u0142kwi\u0105. Dla ich odr\u00f3\u017cnienia u\u017cywano nazw : stara \u017b\u00f3\u0142kiew i nowa \u017b\u00f3\u0142kiew. Posiad\u0142o\u015b\u0107 ko\u0142o Lwowa wielko\u015bci\u0105 i przepychem szybko przeros\u0142a rodow\u0105 miejscowo\u015b\u0107. Pod koniec XVII wieku \u017b\u00f3\u0142kiew na Lubelszczy\u017anie jako mniejsz\u0105 Aleksander \u017b\u00f3\u0142kiewski okre\u015bli\u0142 zdrobniale \u201e\u017b\u00f3\u0142kiewk\u0105”. W bardzo kr\u00f3tkim czasie ta nazwa si\u0119 przyj\u0119\u0142a i jest stosowana do czas\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnych.<\/p>\n <\/strong><\/p>\n Wyr\u00f3\u017cnienie <\/strong><\/p>\n Oliwia Korchut<\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa w Siennicy Nadolnej<\/p>\n Legenda o siostrach bli\u017aniaczkach, kt\u00f3re odkry\u0142y pi\u0119kn\u0105 Siennic\u0119<\/strong><\/p>\n Niegdy\u015b bardzo dawno temu w tym samym miejscu, gdzie obecnie znajduje si\u0119 wie\u015b Siennica Nadolna rozci\u0105ga\u0142y si\u0119 lasy, pola, \u0142\u0105ki i niewielka rzeczka o nazwie Kasjanka.<\/p>\n Dwie siostry bli\u017aniaczki, kt\u00f3re mia\u0142y na imi\u0119 Julianna i Oliwianna \u00a0w\u0119drowa\u0142y od wioski do wioski. D\u0142ugo b\u0142\u0105ka\u0142y si\u0119 po okolicy. Pewnego dnia by\u0142y ju\u017c bardzo zm\u0119czone t\u0105 ci\u0105g\u0142\u0105 w\u0119dr\u00f3wk\u0105 i nie mia\u0142y si\u0142y i\u015b\u0107 dalej. Znalaz\u0142y urokliwe miejsce do spoczynku. By\u0142 to las otaczaj\u0105cy niezwyk\u0142\u0105 dolin\u0119, gdzie ros\u0142y r\u00f3\u017cne gatunki drzew i krzew\u00f3w, m.in. \u015bwierki, wysokie sosny i wielkie d\u0119by. Siostry wiedzia\u0142y, \u017ce to niebezpieczne, poniewa\u017c by\u0142y ca\u0142kiem same z dala od rodzic\u00f3w, kt\u00f3rzy zostali w odleg\u0142ym o ponad 3 kilometry miejscu w siedzibie Zamku w Krupem, gdzie z kolei Bia\u0142a Dama, znana na ca\u0142\u0105 okolic\u0119, straszy\u0142a wszystkich mieszka\u0144c\u00f3w. Postanowi\u0142y jednak przenocowa\u0107 w miejscu odleg\u0142ym od ludzi w lesie na dole nad rzek\u0105 Kasjank\u0105. By\u0142a to do\u015b\u0107 ma\u0142a, powoli p\u0142yn\u0105ca rzeczka, bogata w wiele gatunk\u00f3w ryb, poro\u015bni\u0119ta tatarakiem, szuwarami i je\u017cog\u0142\u00f3wk\u0105. W\u015br\u00f3d zaro\u015bli ukrywa\u0142o si\u0119 wiele zwierz\u0105t. Julianna i Oliwianna znalaz\u0142y pi\u0119kne miejsce, gdzie z ga\u0142\u0119zi znalezionych w lesie rozpali\u0142y ognisko, aby si\u0119 ogrza\u0107 i mie\u0107 wok\u00f3\u0142 siebie troch\u0119 \u015bwiat\u0142a. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ci\u0142y na to, by zebra\u0107 wi\u0119cej ga\u0142\u0105zek na ognisko, aby ogie\u0144 tli\u0142 si\u0119 do samego rana, kiedy nastanie nowy dzie\u0144. Wtem z wody wy\u0142oni\u0142a si\u0119 pi\u0119kna posta\u0107. By\u0142a to Kr\u00f3lowa Sienniczka o d\u0142ugich blond w\u0142osach i wielkich niebieskich oczach wpatrzonych w siostry. Suknia jej by\u0142a pokryta trzcin\u0105 i ozdobiona bia\u0142ymi liliami wodnymi. Na g\u0142owie mia\u0142a l\u015bni\u0105c\u0105 koron\u0119 z kryszta\u0142k\u00f3w cukru, kt\u00f3re mieni\u0142y si\u0119 o\u015bwietlone ksi\u0119\u017cycem i gwiazdami oraz ogniem z pal\u0105cego si\u0119 ogniska. Nagle posta\u0107 ta rzek\u0142a:<\/p>\n – Nie b\u00f3jcie si\u0119 dziewczynki ! Trafi\u0142y\u015bcie w dobre miejsce. Jeste\u015bcie jakby w czepku urodzone.<\/p>\n – Bardzo si\u0119 boimy by\u0107 tu same. Dlaczego tak m\u00f3wisz dobra Kr\u00f3lowo ? – powiedzia\u0142a jedna z bli\u017aniczek.<\/p>\n – Ja wam pomog\u0119. Wyobra\u017acie sobie, \u017ce w rzece Kasjance, gdzie mieszkam znajduj\u0105 si\u0119 wielkie z\u0142o\u017ca cukru. Mo\u017cecie sprawi\u0107, \u017ce niejedna biedniejsza rodzina mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 bogata. Pomy\u015blcie dobrze jak to uczyni\u0107. – kontynuowa\u0142a Kr\u00f3lowa Sienniczka.<\/p>\n – A poza tym tu\u017c niedaleko znajduje si\u0119 niewielka drewniana kapliczka, obok kt\u00f3rej na dole mieszkaj\u0105 Sienniccy Zakonnicy trudni\u0105cy si\u0119 wyrabianiem zi\u00f3\u0142 o uzdrawiaj\u0105cych mocach – rzek\u0142a.<\/p>\n Siostry ze zdumieniem patrzy\u0142y na t\u0119 pi\u0119kn\u0105 posta\u0107 i do ko\u0144ca nie wierzy\u0142y, \u017ce m\u00f3wi prawd\u0119. Ale jednak pos\u0142ucha\u0142y w\u0142asnego g\u0142osu serca i patrz\u0105c prosto w jej pi\u0119kne szczere oczy w ko\u0144cu si\u0119 przekona\u0142y do jej prawdom\u00f3wno\u015bci.<\/p>\n Nazajutrz m\u0142ode dziewczyny wyruszy\u0142y do drewnianej kaplicy znajduj\u0105cej si\u0119 na dole przy skrzy\u017cowaniu dr\u00f3\u017cek, znanej z opowie\u015bci Kr\u00f3lowej Sienniczki. Mieszkaj\u0105cy tu w domkach klasztornych zakonnicy odprawiali nabo\u017ce\u0144stwa, rozpowszechniali r\u00f3\u017cne metody uprawy wielu ro\u015blin biednym ludziom i uprawiali niewielkie pola, gdzie ros\u0142y zio\u0142a, z kt\u00f3rych robiono r\u00f3\u017cne leki i napary potrzebne do uzdrawiania ludzi.<\/p>\n Siostry bardzo si\u0119 zaprzyja\u017ani\u0142y z zakonnikami. Z ciekawo\u015bci\u0105 s\u0142ucha\u0142y porad medycznych i spisywa\u0142y je na pergaminie, tworz\u0105c osobiste notatki. Po ratunek dla swojego zdrowia przybywali ludzie m\u0142odzi i starzy z odleg\u0142ych miejscowo\u015bci. Jako dodatek do zi\u00f3\u0142 dostawali te\u017c po woreczku kryszta\u0142k\u00f3w cukru wydobytych z pobliskiej rzeczki Kasjanki.<\/p>\n Wszyscy m\u00f3wili:<\/p>\n – Zio\u0142owe leki Siennickich Zakonnik\u00f3w uzdrowi\u0105 ca\u0142\u0105 ludno\u015b\u0107. To s\u0105 wspania\u0142e mikstury do picia i na ok\u0142ady. Pr\u00f3bujcie, a b\u0119dziecie zdrowi! Tu mieszkaj\u0105 cudowni ludzie, kt\u00f3rzy za darmo rozdaj\u0105 kryszta\u0142ki cukru.<\/p>\n Zapach zi\u00f3\u0142 i kwiat\u00f3w z p\u00f3l i ogrod\u00f3w oraz s\u0142odki zapach cukru unosi\u0142 si\u0119 w powietrzu na ca\u0142\u0105 okolic\u0119. Szybko rozesz\u0142a si\u0119 wie\u015b\u0107 po kraju o uzdrawiaj\u0105cej mocy zi\u00f3\u0142 Siennickich Zakonnik\u00f3w oraz o miejscu na dole, gdzie p\u0142ynie rzeczka bogata w z\u0142o\u017ca cukru.<\/p>\n Z dnia na dzie\u0144 przybywa\u0142o coraz wielu ludzi do tej s\u0142ynnej okolicy. Budowano wiele dom\u00f3w, sadzono zio\u0142a na polach, \u0142owiono ryby oraz wy\u0142awiano kryszta\u0142ki cukru z rzeki Kasjanka. W tej oto rzece niejedna biedniejsza rodzina znalaz\u0142a po\u017cywienie. Nawet okoliczny las by\u0142 dla wielu mieszka\u0144c\u00f3w miejscem, gdzie zdobywano pokarm. Polowano tu na zwierzyn\u0119, zbierano jagody i grzyby. Wydobywany cukier z rzeki p\u0142yn\u0105cej na dole, by\u0142 dla wielu mieszka\u0144c\u00f3w \u017ar\u00f3d\u0142em zarobku. Ludzie to pi\u0119kne miejsce nazwali Siennic\u0105 Nadoln\u0105.<\/p>\n Obecnie w mojej wiosce nie ma ju\u017c Siennickich Zakonnik\u00f3w, uzdrawiaj\u0105cych ludzi ani Kr\u00f3lowej Sienniczki. Ale na dole obok pobliskiego lasu p\u0142ynie nadal rzeka Kasjanka, mieszkaj\u0105 tu bli\u017aniaczki i zosta\u0142a zachowana nazwa miejscowo\u015bci Siennica Nadolna. A na miejscu, gdzie ros\u0142y zio\u0142a, wybudowano zak\u0142ad produkuj\u0105cy cukier o nazwie \u201e Cukrownia Krasnystaw „, s\u0142awny na ca\u0142\u0105 Polsk\u0119 i nie tylko.<\/p>\n \n Wyr\u00f3\u017cnienie<\/strong><\/p>\n Maja Kowalczyk <\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa w Siennicy R\u00f3\u017canej<\/p>\n Legenda o bia\u0142ym jednoro\u017ccu<\/strong><\/p>\n Dawno, dawno na polanie przy lesie sta\u0142y dwa domy. Mieszka\u0142y w nich siostry Ludmi\u0142a i Julia wraz z m\u0119\u017cami. Okolica by\u0142a bezpieczna, pe\u0142na zwierzyny i bujnej ro\u015blinno\u015bci. M\u0142odym niczego nie brakowa\u0142o. \u017byli w spokoju i zgodzie, wszystkiego maj\u0105c pod dostatkiem. Pewnego dnia do \u00a0jednego z dom\u00f3w zawita\u0142 tajemniczy przybysz. Opowiada\u0142 o \u017cyciu w dalekich miastach, pe\u0142nym niezwyk\u0142o\u015bci, przyg\u00f3d i emocji. M\u00f3wi\u0142 o tajemniczym zwierz\u0119ciu zwanym jednoro\u017ccem, kt\u00f3re jest \u017ar\u00f3d\u0142em szcz\u0119\u015bcia i bogactwa. Zach\u0119ca\u0142 m\u0142odych do podr\u00f3\u017cy w jego towarzystwie, obiecuj\u0105c prze\u017cycia, jakich w spokojnej okolicy nigdy nie do\u015bwiadcz\u0105. Julia i jej m\u0105\u017c nie dali si\u0119 skusi\u0107 namowom w\u0119drowca. Jednak Ludmi\u0142a wraz z ma\u0142\u017conkiem postanowili opu\u015bci\u0107 bezpieczn\u0105 okolic\u0119. Po\u017cegnali si\u0119 i nast\u0119pnego dnia o \u015bwicie wyruszyli w nieznane, zabieraj\u0105c wszystkie kosztowno\u015bci.<\/p>\n Nie przypuszczali, \u017ce ju\u017c niebawem mieli sta\u0107 si\u0119 ofiarami oszustwa. Po kilku dniach w\u0119dr\u00f3wki zatrzymali si\u0119 na nocleg pod roz\u0142o\u017cyst\u0105 lip\u0105. Gdy obudzili si\u0119 z rana, okaza\u0142o si\u0119, \u017ce ich towarzysz znikn\u0105\u0142 wraz z dobytkiem i kosztowno\u015bciami. Zrozumieli, \u017ce zostali oszukani. Jednak wstydzili si\u0119 wraca\u0107 w rodzinne strony. Bali si\u0119 drwin i o\u015bmieszenia. Ma\u0142\u017conkowie postanowili, \u017ce b\u0119d\u0105 w\u0119drowa\u0107 po okolicy, a\u017c znajd\u0105 odpowiednie miejsce, aby zbudowa\u0107 dom. W\u0119drowali kilka dni, ale nic niezwyk\u0142ego nie przyku\u0142o ich uwagi. Zrezygnowani si\u00f3dmego dnia w\u0119dr\u00f3wki przysiedli przy strumyku, aby odpocz\u0105\u0107. Wtedy na skraju polany zobaczyli niezwyk\u0142e zwierz\u0119. Swoim wygl\u0105dem przypomina\u0142o konia. Jednak by\u0142o bia\u0142e, a na g\u0142owie mia\u0142o z\u0142oty r\u00f3g. Ludmi\u0142a przypomnia\u0142a sobie opowie\u015b\u0107 przybysza o jednoro\u017ccu i jego umiej\u0119tno\u015bciach. Zrozumia\u0142a, \u017ce ich po\u015bwi\u0119cenie zosta\u0142o nagrodzone i jest to oczekiwany znak.<\/p>\n Na polanie ma\u0142\u017conkowie zbudowali sw\u00f3j dom. Jednoro\u017cec przyni\u00f3s\u0142 im szcz\u0119\u015bcie. Od tej pory wszystko uk\u0142ada\u0142o si\u0119 pomy\u015blnie. \u017byli spokojnie i dostatnio, w zdrowiu i rado\u015bci. Historia o niezwyk\u0142ym zwierz\u0119ciu szybko obieg\u0142a okolic\u0119. Z czasem obok ich gospodarstwa powsta\u0142y nowe zabudowania. Ludzie ch\u0119tnie przybywali w te strony, zwabieni histori\u0105 o tajemniczym jednoro\u017ccu, kt\u00f3ry od czasu do czasu pojawia si\u0119 w okolicy. Stoi dumnie na b\u0142\u0119kitnym tle nieba i obserwuje z uwag\u0105 \u017cycie zwyk\u0142ych ludzi. Wynagradza dobro\u0107, a ka\u017ce nieuczciwo\u015b\u0107.<\/p>\n Dzi\u015b okolica ta zmieni\u0142a si\u0119 zupe\u0142nie. Nie ma ju\u017c tamtych dom\u00f3w. Zamiast las\u00f3w i polany zobaczy\u0107 mo\u017cna kwieciste \u0142\u0105ki i pola uprawne. Jednak opowie\u015b\u0107 o niezwyk\u0142ym bia\u0142ym jednoro\u017ccu przetrwa\u0142a wiele stuleci. Obserwuje on mieszka\u0144c\u00f3w Siennicy R\u00f3\u017canej. Jest ich herbem, dobrym duchem chroni\u0105cym okolic\u0119.<\/p>\n \n Prace zauwa\u017cone<\/strong><\/p>\n Laura Olech <\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa nr 4 w Krasnymstawie<\/p>\n Legenda o B\u0142a\u017ceju Praczu<\/strong><\/p>\n Dawno, dawno temu na malowniczym wzg\u00f3rzu otoczonym lasami, stawami i rzekami po\u0142o\u017cona by\u0142a osada ludzka, w kt\u00f3rej to mieszka\u0142 cz\u0142owiek o imieniu B\u0142a\u017cej Pracz. Imi\u0119 jego wywodzi\u0142o si\u0119 z dziwnych upodoba\u0144. Nie do\u015b\u0107, \u017ce pra\u0142 wszystkie ubrania bardzo cz\u0119sto, to mieszka\u0144cy ch\u0119tnie podrzucali mu swoje brudne rzeczy, a nawet p\u0142acili za tak\u0105 us\u0142ug\u0119. Innym zainteresowaniem B\u0142a\u017ceja by\u0142o wytwarzane kolorowych barwnik\u00f3w z zi\u00f3\u0142, owoc\u00f3w oraz z czego tylko uda\u0142o mu si\u0119 sporz\u0105dzi\u0107 farb\u0119. Przygotowane mieszanki cz\u0119sto stosowa\u0142 podczas prania ubra\u0144 mieszka\u0144c\u00f3w. Osadnikom bardzo si\u0119 to podoba\u0142o, gdy\u017c kolory ich odzie\u017cy by\u0142y \u017cywe i pe\u0142ne blasku. Przez takie nietypowe pranie ca\u0142a okolica wydawa\u0142a si\u0119 radosna, czysta i bardzo t\u0119czowa. Tote\u017c osad\u0119 ch\u0119tnie odwiedzali przeje\u017cd\u017caj\u0105cy nieopodal kr\u00f3lowie i kupcy.<\/p>\n Pewnego dnia w lasy przyleg\u0142e obok miejscowo\u015bci B\u0142a\u017ceja, kt\u00f3re obfitowa\u0142y w r\u00f3\u017cnorodn\u0105 zwierzyn\u0119, wybra\u0142 si\u0119 na polowanie Ludomir Pot\u0119\u017cny – w tym czasie panuj\u0105cy kr\u00f3l. Wys\u0142a\u0142 on swojego giermka z pro\u015bb\u0105, aby mieszka\u0144cy osady przygotowali mu wieczerz\u0119 i nocleg. Ludzie bardzo si\u0119 ucieszyli z wizyty dobrego i m\u0105drego w\u0142adcy. Zacz\u0119to wi\u0119c wielkie sprz\u0105tanie, aby nale\u017cycie przyj\u0105\u0107 kr\u00f3la. B\u0142a\u017cej r\u00f3wnie\u017c poczyni\u0142 starania o czysto\u015b\u0107 izby i okolicy. Poustawia\u0142 balie z praniem i kadzie z farb\u0105. Nast\u0119pnie wykosi\u0142 tatarak dooko\u0142a stawu nad kt\u00f3rym sta\u0142a jego chatka. Pozosta\u0142y wolny czas po\u015bwi\u0119ci\u0142 swoim ulubionym zaj\u0119ciom, czyli praniu i barwieniu tkanin. Los chcia\u0142, \u017ce w\u0142a\u015bnie w tym dniu wynalaz\u0142 pi\u0119kny czerwony wr\u0119cz purpurowy barwnik, kt\u00f3ry chcia\u0142 natychmiast wypr\u00f3bowa\u0107. W tym celu popra\u0142 po\u015bciele i prze\u015bcierad\u0142a, nast\u0119pnie rozwiesi\u0142 je wzd\u0142u\u017c uprzednio uporz\u0105dkowanego stawu.<\/p>\n Kr\u00f3l wraz ze swoj\u0105 \u015bwit\u0105 nadjecha\u0142 od strony boru, drog\u0105 wiod\u0105c\u0105 na wzg\u00f3rze, gdzie znajdowa\u0142a si\u0119 malownicza osada. Po drodze mija\u0142 pola uprawne i zadbane ogr\u00f3dki przez tutejszych pracowitych ludzi. Najpi\u0119kniejsze jednak by\u0142y stawy, w kt\u00f3rych hodowano karpie, to\u0142pygi i sandacze. Zach\u00f3d s\u0142o\u0144ca swoim blaskiem o\u015bwietli\u0142 tafle wody, w kt\u00f3rej odbija\u0142a si\u0119 czerwona barwa rozwieszonego prania. Woda owiewana przez delikatny wiatr falowa\u0142a odcieniami szkar\u0142atu i purpury, zlewa\u0142a si\u0119 z czerwieni\u0105 i pomara\u0144czem zachodz\u0105cego s\u0142o\u0144ca.<\/p>\n Ludno\u015b\u0107 wysz\u0142a na powitanie monarchy, rado\u015bnie wiwatuj\u0105c na jego cze\u015b\u0107. W\u0142adca za\u015b zachwycony pi\u0119knym widokiem powiedzia\u0142 : \u201eJaki czerwony pi\u0119kny staw” oraz za\u017cyczy\u0142 sobie posi\u0142ku z karpi z\u0142owionych w tym wyj\u0105tkowym zbiorniku wodnym.<\/p>\n Kr\u00f3l zadowolony z przyj\u0119cia nada\u0142 osadzie miano miasta pod nazw\u0105: Czerwony Staw, a w herbie zosta\u0142y umieszczone dwa karpie. Nazwa ta przetrwa\u0142aby do dziwniejszego dnia, gdyby nie I rozbi\u00f3r Polski. Miasto Czerwony Staw znalaz\u0142o si\u0119 pod zaborem rosyjskim, dlatego te\u017c nazw\u0119 zmieniono na bardziej rosyjsk\u0105 : Krasnystaw, kt\u00f3ra jest do dzisiaj.<\/p>\n \n Rafa\u0142 Lis<\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa w Gorzkowie<\/p>\n Gorzka legenda, czyli\u00a0\u00a0 sk\u0105d si\u0119 wzi\u0119\u0142a nazwa naszej wioski<\/strong><\/p>\n Jak wie\u015b\u0107 niesie przed wiekami w ma\u0142ej wiosce, kt\u00f3ra nie mia\u0142a nazwy, pewien cz\u0142owiek otworzy\u0142 fabryk\u0119 czekolady. Stara\u0142 si\u0119, ale kto tylko spr\u00f3bowa\u0142 tego produktu, krzywi\u0142 si\u0119 i m\u00f3wi\u0142 : gorzka!<\/p>\n Kiedy\u015b zawita\u0142 w te strony kr\u00f3l Jan III Sobieski. Go\u015bcinni wie\u015bniacy pocz\u0119stowali go czekolad\u0105. Kr\u00f3l tak\u017ce powiedzia\u0142, \u017ce czekolada jest gorzka, ale i tak bardzo mu smakuje. Postanowi\u0142 wynagrodzi\u0107 mi\u0142ych mieszka\u0144c\u00f3w wioski. Zarz\u0105dzi\u0142 ,by od tej pory osada nazywa\u0142a si\u0119 Gorzk\u00f3w, a w\u0142a\u015bcicieli fabryki odt\u0105d nazywano Gorzkowskimi.<\/p>\n Jan III Sobieski jeszcze nie raz odwiedza\u0142 go\u015bcinne progi Gorzkowa. B\u0119d\u0105c przejazdem w tych stronach zawsze wst\u0119powa\u0142 j by pokrzepi\u0107 si\u0119 tabliczk\u0105 gorzkiej czekolady.<\/p>\n \n \n Oliwia Str\u0119fner <\/strong> <\/strong><\/p>\n Szko\u0142a Podstawowa Nr 1 w Krasnymstawie<\/p>\n \n Niewiarygodna historia<\/strong><\/p>\n Dawno temu, kiedy Krasnystaw nie by\u0142 jeszcze zaznaczony na mapie, nad rzek\u0119 Wieprz przyw\u0119drowa\u0142a garstka ludzi, kt\u00f3rzy zauroczeni okolic\u0105, postanowili za\u0142o\u017cy\u0107 osad\u0119. \u017byzne gleby pozwoli\u0142y im uprawia\u0107 ziemi\u0119, liczne \u0142\u0105ki i rozlewiska wypasa\u0107 zwierz\u0119ta, a g\u0119ste lasy dostarcza\u0142y nie tylko drewna do budowy dom\u00f3w, ale i dzikiej zwierzyny na mi\u0119so i sk\u00f3ry. Sw\u00f3j gr\u00f3d nazwali Szczekarzew.<\/p>\n Mieszka\u0144cy ws\u0142awili si\u0119 w uprawie chmielu, z kt\u00f3rego wytwarzano wspania\u0142y trunek. Bardzo ch\u0119tnie przybywali tam kupcy z r\u00f3\u017cnych stron kraju, oferuj\u0105c swe towary, a dzi\u0119ki rozwojowi handlu osada powi\u0119ksza\u0142a si\u0119. Wybudowano r\u00f3wnie\u017c most, aby usprawni\u0107 przepraw\u0119 na drugi brzeg rzeki. Ich spok\u00f3j nie trwa\u0142 jednak d\u0142ugo.<\/p>\n Pewnego dnia na Szczekarzew napadli zb\u00f3jcy, kt\u00f3rzy ograbili wiosk\u0119 z ca\u0142ego dobytku, domostwa spalili, a mieszka\u0144c\u00f3w pojmali i uprowadzili. Pozosta\u0142 jedynie ma\u0142y ch\u0142opiec o z\u0142otych w\u0142osach i czarnych jak w\u0119giel oczkach, kt\u00f3rego rodzice zd\u0105\u017cyli ukry\u0107. Mia\u0142 on na imi\u0119 Staw. Po tej tragedii malec usiad\u0142 nad brzegiem rzeki na zgliszczach domu i p\u0142aka\u0142 nad swoim i bliskich losem. Nie wiedzia\u0142, co ma dalej robi\u0107. Nied\u0142ugo potem nadjechali kupcy. Jedna z kobiet widz\u0105c zrozpaczonego, pi\u0119knego ch\u0142opca, wykrzykn\u0119\u0142a: \u201eO m\u00f3j biedny, krasny Staw”! Wszystkim by\u0142o \u017cal grodu oraz jego mieszka\u0144c\u00f3w i dlatego te\u017c postanowiono ich uratowa\u0107 z r\u0105k oprawc\u00f3w. Szybko zorganizowano oddzia\u0142 ratunkowy i Szczekarzewian uwolniono. Po zwyci\u0119stwie wyprawiono wielk\u0105 uczt\u0119 i zabaw\u0119, kt\u00f3ra trwa\u0142a trzy dni. Piwo la\u0142o si\u0119 beczkami i ka\u017cdy m\u00f3g\u0142 zasmakowa\u0107 tego napoju, zapominaj\u0105c o z\u0142ych prze\u017cyciach.<\/p>\n Szczekarzewianie zdecydowali si\u0119 na odbudowanie miasta, a w podzi\u0119kowaniu dla kupc\u00f3w nazwali je Krasnystaw. Od tego czasu miejscowo\u015b\u0107 rozwija si\u0119 i pi\u0119knieje. Na pami\u0105tk\u0119 tej imprezy do dzi\u015b, co roku organizowane jest \u015bwi\u0119to piwa, kt\u00f3re nazwano Chmielakami.<\/p>\n <\/strong><\/p>\n\n
\n